تجربه...

 تجربه شانه ايست که طبيعت وقتي ما کچل مي شويم به ما مي دهد!

مدتی بود که عدم بر وجودم غلبه کرده بود و ناپدید شده بودم،علتش هم این بود که فکر می‌کردم در وبلاگی دیگر و با نوعی متفاوت از نوشته‌ها بهتر می‌توانم ارتباط برقرار کنم و شاید سعی به نوشتن که هیچ وقت به فرجام خوبی نیانجامید در آنگونه نوشتن نمودی قابل به عرض پیدا کند،غافل از آنکه تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف ولی خوب از آنجایی که ارزو بر جوانان عیب نیست و من هم نشانه های کلی از جوانی در خود می‌بینم این سعی را هم تجربه کردم...

اگر ذهن پویا و کنجکاو شما در پی خواندن جمله اول مطلب به تکاپو افتاده باشد باید خدمتتان عرض کنم ،که این جمله هیچ چیز جز یک تجربه نیست تجربه ای که بابتش مقادیر انبوهی از موهایم را به باد فراموشی سپردم...

دیروز گوش درازی را تجربه کردم ،حسی که شاید در نظر دیگران همیشه و همه جا با من همراه بوده و من از آن غافل بودم و حضور پر مهرش را درک نکرده بودم ،القصه دیروز وقتی برای مشورت درباره موضوعی که از قبل درباره آن تصمیم گیری شده بود از من هم کسب مشورت کردن یک احساس عمیق خریت تا مغز استخوان با من مانوس و همراه شد،عجب خریت عالمی دارد،توصیه می‌کنم یکبار هم که شده این حس پر افتخار رو تجربه کنید....،از دیروز تا بحال تو این حال هوای خریت حسابی یورتمه رفتم، باشد که مورد قبول حق تعالی نیز واقع شود. یکی از بزرگترین مزیت‌های خریت اینه که به شما اجازه میده خارج از هر قید وبندی در هر لحظه که اراده کردید جفتکی بیاندازید،البته من فعلاً قصدی برای چشیدن طعم شیرین این لذت ندارم ...

راستی این رو هم از من بیاد داشته باشید وقتی کسانی کمر همت می‌بندند و نیت می‌کنند نردبان ترقی رو بر عکس زیر پاتون ‌بگذارند،آنوقته که هر کسی که این پله ها رو سریعتر پائین بیاد موفق تر هست.

شاید من هم موفق شدم